Serie A coraz dalej od europejskiej elity. Kryzys, którego nie da się już ukryć

Włoska liga wciąż potrafi być emocjonująca, bo walka o scudetto bywa otwarta do końca. Problem w tym, że wewnętrzna rywalizacja nie przekłada się na siłę międzynarodową. To bardziej równowaga przeciętności niż znak jakości. Ostatnie dni tylko to potwierdziły — Bologna i Fiorentina pożegnały się z pucharami, a Italia została z niczym.

Od triumfu Interu José Mourinho w 2010 roku Serie A żyje wspomnieniami. Cztery finały Ligi Mistrzów od tamtej pory — wszystkie przegrane. W Lidze Europy jedyny realny sukces dała Atalanta, a reszta to głównie niedosyt i stracone szanse. Jak na kraj o takiej historii, bilans jest boleśnie skromny.

Jeszcze niedawno włoskie kluby zdobyły dodatkowe miejsce w Champions League dzięki rankingowi UEFA i wydawało się, że to początek odbudowy. Dziś widać, że był to raczej chwilowy błysk niż trwała zmiana. Nowoczesny futbol premiuje odwagę, intensywność i bezpośredniość. Włoskie drużyny zbyt często odpowiadają ostrożnością, kalkulacją i lękiem przed błędem.

Kiedy Bayern, Real czy Arsenal grają na wysokim tempie, włoskie zespoły często wyglądają tak, jakby mecz toczył się o sekundę za szybko. Zamiast narzucać warunki, reagują. Zamiast atakować, czekają. A dziś samo bronienie się nie daje już zwycięstw.

Najbardziej niepokojące jest jednak to, że ten zjazd trwa od lat. Nie jest nagłym kryzysem, lecz procesem, który długo maskowano pojedynczymi sukcesami. Serie A nadal ma markę, wielkie stadiony i potężne nazwiska, ale coraz rzadziej ma realny wpływ na losy Europy.

Być może we Włoszech za długo żyto przeszłością. A futbol, jak wiadomo, nie czeka na tych, którzy oglądają się za siebie.